533369_332013156867009_1555322272_n

Hathaway
Hunter

een nieuwe website:

NU ALVAST EEN BEGIN,

BINNENKORT meer info & foto's

dsc_0116

History

In oktober 2011 kocht ik met mijn ex nogal impulsief een mooie, bordeauxrode kitcar. Zonder te weten wat voor soort auto we eigenlijk kochten. Het zou de enige Hathaway Hunter in Nederland zijn, vertelde de verkoper ons. Er zouden er ongeveer 15 van gebouwd zijn in Californië in de jaren ’80. Maar hoe en wat, dat kon hij ons ook niet vertellen.

Een zoektocht op internet leverde bijna niets op. Maar ik bedacht: als ik niets kan vinden, dan zorg ik ervoor zelf gevonden te worden. Dus maakte ik deze website en vertelde daar het weinige wat ik te weten was gekomen. Binnen twee dagen was de website online, de auto was nog niet eens op onze naam overgeschreven! Ik verwachtte een aantal bezoekers per jaar. Zoveel kitcars van dit merk waren er immers niet gemaakt.

Ondertussen ging ik verder met speuren en mailde ik de paar mensen die ik in relatie tot de Hathaway Hunter op internet kon traceren. Meestal kreeg ik geen reactie. 

Eén Amerikaan antwoordde me echter direct blij en opgetogen: Natt. Hij bleek in 1982 een kit rechtstreeks van de ontwerper gekocht te hebben en was ontzettend blij dat er een site over deze mooie roadster gemaakt was. En toen ging het snel, want Natt mailde niet alleen foto’s van zijn Hathaway, maar ook dook hij voor mij zijn archief in. Doordat hij en zijn vrouw Sue veel artikelen scanden, kreeg ik al snel een beeld van de geschiedenis van de Hathaway Hunter.

Ik bouwde mijn website uit en kreeg bezoekers van over de hele wereld: veel meer bezoekers dan ik ooit had verwacht! Via de site werd ik benaderd door eigenaren uit Amerika en Europa:

Pat kocht de kit Hunter Roadster 6.
Justin kocht de vermoedelijk laatste onaffe kit van Chuck Hunter.
Danny bouwt aan een De Buyser Roadster.

Kurt rijdt zijn zwarte Hunter af en toe door de Zwitsere bergen.
Jamie kocht na een zoektocht van bijna 30 jaar een Hunter.

En heel bijzonder: ontwerper Mark Goyette beantwoordde mijn mails en Bruce Reeves - de allereerste eigenaar van Hathaway 1 - nam contact met me op!

Ze mailden me foto’s van hun eigen auto’s en ook van auto’s waarvan ik de eigenaren nog zoek. De ene eigenaar vertelde me dit, de ander dat. Soms vulde het elkaar aan, soms was het in tegenspraak met elkaar. Maar door alle kleine beetjes informatie kwam ik telkens een stapje verder.

Zo heb ik de geschiedenis van Hathaway Hunter kunnen reconstrueren.
En die geschiedenis lees je hier...

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Hathaway Motor Company

In 1975 ontwierp Mark Goyette - een jonge Amerikaanse architect - een roadster op het chassis van een Triumph. Hij noemde zijn ontwerp Hathaway.

Wat deze kitcar zo bijzonder maakt, is dat het een compleet nieuwe auto is. De Hathaway doet weliswaar denken aan Engelse auto's uit de jaren ’30 van de vorige eeuw - denk aan een Morgan +S44, een BMW 328 Roadster of aan een Jaguar - maar is geen replica van een bestaand model.

Bovendien bouwde Goyette zijn kitcar op de Britse Triumph en niet, zoals toen meestal gebeurde, op een Volkswagen. (De koplampen zijn trouwens wel van een Volkswagen Kever.) In die tijd kon je in de Verenigde Staten voor een klein bedrag, zo’n 500 dollar, een oude Triumph kopen.

In 1979 was het prototype af en met deze roadster ging Goyette naar autoshows op zoek naar kopers.

In 1981 richtte hij de Hathaway Motor Company op en werd er een fabriek gebouwd in San Diego. Datzelfde jaar werd de eerste Hathaway gebouwd. Mark Goyette schreef mij dat deze bordeauxrode Hathaway 1 de auto is waar ik nu in rij!

Er werden niet veel Hathaways en kits geproduceerd. Waarschijnlijk waren het er maar 4. Zelfs Goyette weet het niet precies, omdat hij geen archief bijhield.

Op een van de autoshows waar HMC zich presenteerde - de Hershey Car Show in oktober 1982 - hebben Natt en Mark Goyette elkaar ontmoet. Natt had zijn kit Hathaway 4 net een maand ervoor gekocht en kreeg van Mark de indruk dat hij de laatste kit kocht die de Hathaway Motor Company maakte. Goyette was toen waarschijnlijk al bezig met de verkoop van zijn bedrijf. 

Mark Goyette ging andere dingen doen: bekend werd hij van de film Ferris Bueller's Day Off waarvoor hij de Ferrari replica bouwde, die in de beroemde scène door het raam rijdt en in de diepte stort. (Zie foto.)
Tegenwoordig restaureert hij auto’s. In 1999 werd een door hem gerestaureerde Daimler Double Six uit 1932 verkozen tot ‘Best of Show’ op het Pebble Beach Concours de Elegance.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Vintage Motor Works

Mark Goyette e-mailde mij dat hij rond 1982/1983 aan Chuck Hunter zijn gehele bedrijf verkocht: de mallen, het gereedschap en ook een Hathaway. Dit was het bordeauxrode exemplaar, de eerste die Goyette bouwde na het prototype.

Chuck Hunter was geïnteresseerd in snelheid en in antieke vliegtuigen.
In de Tweede Wereldoorlog was hij gelegerd in Engeland en Duitsland en vloog hij een Gypsy Moth bij de U.S. Air Force. Vanwege zijn interesse in klassieke vliegtuigen had hij later het bedrijf Aerosport in Sanoma (Califonia, USA).

Na de overname van HMC begon Hunter in Sanoma het bedrijf Vintage Motor Works. Hij veranderde de naam van de auto van Hathaway in Hunter en pastte het ontwerp enigszins aan. Hij verkocht zowel kits als compleet gebouwde auto's op een chasis van TR4 of TR6.

In de folders van VMW en ook in artikelen die over de Hunter verschenen, was de auto te zien die Hunter van Goyette overnam. De roadster die Hunter genoemd werd, was dus in feite Hathaway 1.

In 1984 stierf Chuck Hunter onverwacht.
In artikelen heb ik gelezen dat hij waarschijnlijk 15 auto's en kits maakte.
Zijn partner Lisa LaBoskey maakte waarschijnlijk nog 1 kit voor ze het bedrijf rond 1987 verkocht.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

De Buyser Roadster

November 2011 kreeg ik een mailtje van Danny uit België. Hij schreef dat hij van verbazing bijna van zijn stoel viel toen hij mijn website ontdekte. Rond 1999 had hij ook zo’n auto gekocht, maar dan een DB Roadster, genoemd naar de bouwer Jan de Buyser uit de buurt van Antwerpen.

Danny was Jan echter uit het oog verloren en pas later - toen ik contact kreeg met de Duitse eigenaren van de mallen - achterhaalde ik het telefoonnummer van Jan de Buyser. Ik had nog nooit eerder iemand zo blij gemaakt met een telefoontje. Hij viel eerst stil toen ik vertelde over mijn kitcar en stopte vervolgens niet meer te vertellen over de auto die zo’n belangrijk deel van zijn leven was.

Jan was volgens eigen zeggen in 1987 naar Californië gegaan en had daar de rechten en de mallen uit de erfenis van Chuck Hunter gekocht. Tot hij in de jaren ’90 een ernstig motor ongeluk kreeg en in een rolstoel belandde, produceerde hij 6 kits en complete auto’s.

Door de omstandigheden was hij gedwongen in 1996 alles, inclusief de eerste De Buyser Roadster die hij bouwde, te verkopen aan twee Duitse jongens: Marcel Christ en Thomas Wiegand.
Hij hield een exemplaar van de carosserie omdat hij ervan droomde nog eenmaal een De Buyser Roadster voor zichzelf te bouwen.

In de zomer van 2014 reed ik met een klein tentje naast me naar België om Jan mijn auto te laten zien. De reis duurde een paar dagen. Hathaway 1 rijdt nu een maal niet zo comfortabel, na honderd kilometer voel ik mijn rug... Het was een mooie rit, ik nam de B-wegen en kampeerde op boerencampings. Ik belde Jan dat ik eraan kwam.
Hij stond me huilend van ontroering aan de kant van de straat op te wachten.
Een paar dagen heb ik bij Jan gelogeerd. Bijzondere dagen, want Jan was een bijzondere en eigenzinnige man, niet makkelijk voor zijn omgeving. Maar hij bouwde een fantastische auto. Zijn archief en het stuur van zijn geliefde auto gaf hij aan mij. Het stuur staat naast mijn stoel.
Jan is op 7 januari 2016 overleden. Zijn De Buyser roadster rijdt in Berlijn.

 

 

 

 

 

 

 

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Hunter Roadster

Maar even terug naar 1996, het jaar dat Jan de Buyser de mallen en zijn De Buyser Roadster aan twee jonge Duitse mannen verkocht: Marcel Christ en Thomas Wiegand.

Thomas vertelde me dat het hebben van een eigen automerk eigenlijk een jongensdroom was. Vanaf 1996 bouwden ze 1 auto en verkochten 5 kits.

Ik denk dat de moeilijkheid er in zit dat het elegante ontwerp toegesneden is op het chassis van de Triumph. Tegenwoordig zijn die niet alleen veel moeilijker te krijgen dan in de jaren ’70 en ’80, maar ook veel duurder of al zo mooi gerestaureerd dat het zonde is ze als donor auto te gebruiken.

Op 31 decemer 2011 biedt Thomas Wiegand de mallen op e-bay te koop aan.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Alcraft Motor Company

In augustus 2012 koopt David Alcraft uit Engeland de mallen. Sindsdien werkt hij aan een nieuwe roadster.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Tripos Hunter

Net toen ik dacht dat ik de geschiedenis van de Hathaway Hunter bijeen gesprokkeld had, kreeg ik een mailtje van Pat uit de VS. Hij had van een kennis die in de jaren ’80 bij de firma Tripos werkte, een foto gekregen en een verhaal gehoord dat veel vragen opriep.

Pat schreef mij dat op de foto de eerste Tripos Hunter te zien is die eind jaren ’80 gebouwd was door de firma Tripos. Dit bedrijf had de rechten, de mallen en de gehele voorraad losse onderdelen uit de erfenis van Chuck Hunter gekocht. De foto is op het terrein achter het bedrijf gemaakt. Of en aan wie de auto verkocht was is mi jniet bekend.

Maar Jan de Buyser had in 1987 immers ook de mallen gekocht?
Hoe is dit mogelijk?

Mijn theorie is als volgt:
De mallen kunnen maar een aantal keren gebruikt worden. Daarna gaat de kwaliteit achteruit, waardoor er nieuwe afgietsels gemaakt moeten worden. Waarschijnlijk was het bedrijf VMW net aan Tripos verkocht, toen de Belg bij de erfgenamen van Chuck Hunter op de stoep stond. Ik denk dat de betere - want nieuwere - mallen aan Tripos verkocht waren. Kan het zo zijn dat de erfgenamen van Chuck Hunter de originele mallen van Mark Goyette nog hadden liggen en dat ze die aan Jan de Buyser hebben verkocht? Zoekmachines waren er nog niet, dus wie zou er ooit achterkomen? Jan de Buyser vertelde me dat hij ooit door een Engelse journalist van diefstal van het ontwerp was beschuldigd. Een beschuldiging die hij indertijd niet begreep. Ook vertelde hij dat de mallen die hij kocht in zeer slechte staat waren; hij op zijn beurt heeft ook weer nieuwe afgietsels laten maken. 

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Hathaway 1

Het is bijzonder om de geschiedenis van je auto te kunnen reconstrueren en haar te zien in auto magazines. Prachtige foto's van Hathaway 1 en de mensen die in haar gereden hebben:

   Ontwerper Mark Goyette.

   Chuck Hunter van Vintage Motor Works die vele kilometers aflegde in Hathaway 1.
   Op de enige foto die ik van hem heb, staat hij naast mijn auto.

   Eerste eigenaar Bruce Reeves in een werkelijk prachtige reportage bij de Golden Gate Bridge in San Francisco.

En nu rij ik met ontzettend veel plezier in mijn Hathaway.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Dank je wel!

Ik ben de eigenaren van Hathaway 4 erg dankbaar dat ze hun archief voor mij geopend hebben:

  • Natt & Sue uit Pennsylvania (US).

Ook wil ik de volgende personen heel hartelijk
danken voor hun bijdragen aan het ontrafelen
van de geschiedenis van Hathaway Hunter:

  • Mark & Irene Goyette
  • Patrick MacAuley
  • Jan de Buyser
  • Kurt & Marietta
  • Bruce Reeves
  • Thomas Wiegand
  • Hugh
  • Danny
  • Ed van de Beek
  • Jamie Palmer
  • Club Triumph Holland

Het probleem is, dat het elegante ontwerp toegesneden is op het chassis van de Triumph. Tegenwoordig zijn die niet alleen veel moeilijker te krijgen dan in de jaren ’70 en ’80, maar ook veel duurder of al zo mooi gerestaureerd dat het zonde is ze als donor auto te gebruiken.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Een schokkend verhaal

Sinds oktober vorig jaar traceerde ik verschillende eigenaren uit Amerika en Europa:

Pat heeft net de kit Hunter Roadster 6 gekocht en Justin kocht de vermoedelijk laatste onaffe kit van Chuck Hunter. Ze zijn net als Danny nog aan het bouwen. Natt is zijn auto aan het restaureren. Kurt rijdt zijn zwarte Hunter af en toe door de Zwitsere bergen. Jamie heeft na een zoektocht van bijna 30 jaar eindelijk zijn droom waargemaakt en een Hunter gekocht. En Jan denkt erover de kit die hij nog heeft eindelijk te gaan bouwen.

Ze mailden me foto’s van hun eigen auto’s en ook van auto’s waarvan ik de eigenaren nog zoek. De ene eigenaar vertelde me dit, de ander dat. Soms vulde het elkaar aan, soms was het in tegenspraak met elkaar. Maar door alle kleine beetjes informatie kwam ik telkens een stapje verder. En net toen ik dacht dat ik de geschiedenis van de Hathaway Hunter bijeen gesprokkeld had, kreeg ik een mailtje van Pat uit de VS. Hij had van een kennis die in de jaren ’80 bij Tripos werkte een foto gekregen en een verhaal gehoord, dat hij zo schokkend vond, dat hij het me niet wilde vertellen.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Tripos Hunter

Pat schreef mij wel dat op de foto de eerste Tripos Hunter te zien is die eind jaren ’80 gebouwd was door de firma Tripos. Dit bedrijf had de rechten, de mallen en de gehele voorraad losse onderdelen uit de erfenis van Chuck Hunter gekocht.

Maar Jan de Buyser had in 1987 immers ook de mallen gekocht? Hoe is dit mogelijk?

Mijn theorie is als volgt:

De mallen kunnen maar een aantal keren gebruikt worden. Daarna gaat de kwaliteit achteruit, waardoor er nieuwe afgietsels gemaakt moeten worden. Waarschijnlijk was het bedrijf net aan Tripos verkocht, toen de Belg bij de erfgenamen van Chuck Hunter op de stoep stond. Ik denk dat de betere - want nieuwere - mallen aan Tripos verkocht waren. Waarschijnlijk hadden de erfgenamen van Chuck Hunter de originele mallen van Mark Goyette nog liggen en hebben die aan Jan de Buyser verkocht. Zoekmachines waren er nog niet, dus wie zou er ooit achterkomen? Jan de Buyser vertelde me dat de mallen die hij kocht in zeer slechte staat waren; hij op zijn beurt heeft ook weer nieuwe afgietsels laten maken.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Hathaway 1

Zo kreeg mijn zoektocht een spannend staartje.

Ook leuk is dat we van Mark Goyette bericht kregen dat de bordeauxrode Hathaway 1 die hij samen met het bedrijf aan Chuck Hunter verkocht, de auto is waar wij nu in rijden.

In verschillende tijdschriften wordt onze auto besproken. Zo weten we dat Chuck Hunter vele kilometers aflegde in Hathaway 1. Op de enige foto die ik van hem heb, staat hij naast onze auto. Deze auto is overigens rond 1987 als een Hunter verkocht aan Bruce Reeves uit San Francisco. Je begrijpt dat ik ook bezig ben deze Bruce te traceren.

Ik heb nooit geweten dat ik zo veel plezier aan het uitzoeken van de geschiedenis van een auto zou beleven...

Het probleem is, dat het elegante ontwerp toegesneden is op het chassis van de Triumph. Tegenwoordig zijn die niet alleen veel moeilijker te krijgen dan in de jaren ’70 en ’80, maar ook veel duurder of al zo mooi gerestaureerd dat het zonde is ze als donor auto te gebruiken.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Een schokkend verhaal

Sinds oktober vorig jaar traceerde ik verschillende eigenaren uit Amerika en Europa:

Pat heeft net de kit Hunter Roadster 6 gekocht en Justin kocht de vermoedelijk laatste onaffe kit van Chuck Hunter. Ze zijn net als Danny nog aan het bouwen. Natt is zijn auto aan het restaureren. Kurt rijdt zijn zwarte Hunter af en toe door de Zwitsere bergen. Jamie heeft na een zoektocht van bijna 30 jaar eindelijk zijn droom waargemaakt en een Hunter gekocht. En Jan denkt erover de kit die hij nog heeft eindelijk te gaan bouwen.

Ze mailden me foto’s van hun eigen auto’s en ook van auto’s waarvan ik de eigenaren nog zoek. De ene eigenaar vertelde me dit, de ander dat. Soms vulde het elkaar aan, soms was het in tegenspraak met elkaar. Maar door alle kleine beetjes informatie kwam ik telkens een stapje verder. En net toen ik dacht dat ik de geschiedenis van de Hathaway Hunter bijeen gesprokkeld had, kreeg ik een mailtje van Pat uit de VS. Hij had van een kennis die in de jaren ’80 bij Tripos werkte een foto gekregen en een verhaal gehoord, dat hij zo schokkend vond, dat hij het me niet wilde vertellen.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Tripos Hunter

Pat schreef mij wel dat op de foto de eerste Tripos Hunter te zien is die eind jaren ’80 gebouwd was door de firma Tripos. Dit bedrijf had de rechten, de mallen en de gehele voorraad losse onderdelen uit de erfenis van Chuck Hunter gekocht.

Maar Jan de Buyser had in 1987 immers ook de mallen gekocht? Hoe is dit mogelijk?

Mijn theorie is als volgt:

De mallen kunnen maar een aantal keren gebruikt worden. Daarna gaat de kwaliteit achteruit, waardoor er nieuwe afgietsels gemaakt moeten worden. Waarschijnlijk was het bedrijf net aan Tripos verkocht, toen de Belg bij de erfgenamen van Chuck Hunter op de stoep stond. Ik denk dat de betere - want nieuwere - mallen aan Tripos verkocht waren. Waarschijnlijk hadden de erfgenamen van Chuck Hunter de originele mallen van Mark Goyette nog liggen en hebben die aan Jan de Buyser verkocht. Zoekmachines waren er nog niet, dus wie zou er ooit achterkomen? Jan de Buyser vertelde me dat de mallen die hij kocht in zeer slechte staat waren; hij op zijn beurt heeft ook weer nieuwe afgietsels laten maken.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Hathaway 1

Zo kreeg mijn zoektocht een spannend staartje.

Ook leuk is dat we van Mark Goyette bericht kregen dat de bordeauxrode Hathaway 1 die hij samen met het bedrijf aan Chuck Hunter verkocht, de auto is waar wij nu in rijden.

In verschillende tijdschriften wordt onze auto besproken. Zo weten we dat Chuck Hunter vele kilometers aflegde in Hathaway 1. Op de enige foto die ik van hem heb, staat hij naast onze auto. Deze auto is overigens rond 1987 als een Hunter verkocht aan Bruce Reeves uit San Francisco. Je begrijpt dat ik ook bezig ben deze Bruce te traceren.

Ik heb nooit geweten dat ik zo veel plezier aan het uitzoeken van de geschiedenis van een auto zou beleven...

scan0006
scan0005
logo briefhoofd vintage motor works (1)
scan0003
mark goyette 1963_ferrari_spider_california+rear_three_quarter_view
gipsy-moth-airplane
kit car illustrated bruce reeves & golden gate bridge
lycos-vmw_hunter_lhd
jan de buyser
garage belgie
hh op de camping
onderweg zelfportret
20170321_151917-01
20170321_160126

Register

 

Hathaway Prototype

 

Prototype built by Mark Goyette.
Presented at car shows from 1979 onward.
License plate number: 944 ZOT

Photos: brochure of the Hathaway Motor Company.

Hathaway 1

 

Mark Goyette emailed me on March 16, 2012: “I believe the car you own may be the first Hathaway built after the prototype. This car was sold to Chuck Hunter along with the molds and tooling.”

Chuck Hunter drove my car and called it a Hunter. After he died it was sold by his firm Vintage Motor Works to Bruce Reeves of San Francisco.

In 2001my car was imported in the Netherlands where it was bought by Ed van de Beek.
He sold it to me and my ex-husband on October 8, 2011.
Since Decemer 1, 2014 the car is mine.

Hathaway 4

 

Bought in 1982 as a kit by Natt and Susan from Pennsylvania. 

Natt wrote me: 
“I purchased my Hathaway as a kit directly from Mark Goyette in the fall of 1982. On Sept. 24, 1982 I sent him a deposit on the car and we agreed to meet at the Hershey Car Show in October 1982 to finalize details on the kit, mainly upholstery and carpets. I got the impression from Mark that my car would be the last one he would be making. On Jan. 5, 1983 I took final delivery of the kit, and paid the remainder of the bill, at a trucking company in West Chester, Pennsylvania.”

"This is a picture of a board from the crate in which my car body was shipped to me back in 1983. As you can see it has the return address of the Hathaway Company on it."

“Restoring the chassis wasn’t as difficult as it was time consuming. Some of the parts were difficult to get back in 1983. I used a TR4 chasis, engine, transmission, and running gear.

I received two Hathaway logos with my kit. I installed one of them on the horn button. I don’t think the Hathaway Assembly Guide indicates where to install them, but I have seen them installed on the grille in various magazines."

In the summer of 2012 Natt finished the restoration of his Hathaway.
September 15, 2012 Natt and Susan took her to the British Car Show Delaware City and won Best In Show.

Contact

Naam  
Email  
Bericht  

If you have information or questions about the history of the Hathaway or Hathaway related cars, please send me an email. I'm looking forward to hear from you!

Rieneke Harkema - The Netherlands

dsc_0100 (1)
cth
Rotaryclub Roden-Leek
Facebook button